این روایته که به حدیث "ملک داعی" مشهوره. پیامبر اسلام (ص) میفرمایند:خداوند در آسمان هفتم فرشته‌ای دارد به نام "داعی". هنگامی که ماه رجب میاید این فرشته هرشب این ماه تا صبح میگوید: خوشا به حال تسبیح کنندگان خدا ،‌خوشا به حال فرمانبرداران خدا. خداوند فرموده همنشین کسی هستم که با من همنشینی کند ، فرمانبردار کسی هستم که فرمانبردار باشد و بخشنده‌ی خواهان بخشایش هستم. ماه ، ماهِ من ، بنده ، بنده‌ی من و رحمت ، رحمتِ من است! هرکسی در این ماه من را بخواند او را اجابت میکنم و هرکس از من بخواهد به او میدهم و هرکس از من هدایت بخواهد او را هدایت میکنم. این ماه را رشته‌ای بین خود و بندگانم قرار دادم که هرکس آن را بگیرد به من میرسد.

روز قیامت دو دسته رو صدا میزنند! یک ندا ، ندای "اَیْنَ الْفاطِمیّون" هست و ندای دیگه ندای "اَیْنَ الرّجَبیّون" بیاید سعی کنیم در این دو گروه قرار بگیریم.

دو روز مانده به پایان جهان، او تازه فهمید که هیچ زندگی نکرده است، تقویمش پر شده بود و تنها دو روز، تنها دو روز خط نخورده باقی بود. پریشان شد و آشفته و عصبانی نزد خداوند رفت تا روزهای بیشتری عمر، از خدا بگیرد، داد زد و بد و بیراه گفت، خداوند سکوت کرد، جیغ زد و جار و جنجال راه انداخت، خداوند سکوت کرد، آسمان و زمین را به هم ریخت، خداوند سکوت کرد.

به پر و پای فرشته ‌و انسان پیچید، خداوند سکوت کرد، کفر گفت و سجّاده دور انداخت، خداوند سکوت کرد، دلش گرفت و گریست و به سجده افتاد، خداوند سکوتش را شکست و گفت: "عزیزم، اما یک روز دیگر هم رفت، تمام روز را به بد و بیراه و جار و جنجال از دست دادی، تنها یک روز دیگر باقی است، بیا و لااقل این یک روز را زندگی کن."درلا به لای هق هقش گفت: "اما با یک روز... با یک روز چه کار می توان کرد؟!..." خداوند گفت: "آن کس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند، گویی هزار سال زیسته است و آنکه امروزش را در نمی‌یابد هزار سال هم به کارش نمی‌آید"، آنگاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت و گفت: "حالا برو و یک روز زندگی کن."

او مات و مبهوت به زندگی که در گودی دستانش می‌درخشید، نگاه کرد، اما می‌ترسید حرکت کند، می‌ترسید راه برود، می‌ترسید زندگی از لا به لای انگشتانش بریزد، قدری ایستاد، بعد با خودش گفت: "وقتی فردایی ندارم، نگه داشتن این زندگی چه فایده‌ای دارد؟ بگذارد این مشت زندگی را مصرف کنم.."

آن وقت شروع به دویدن کرد، زندگی را به سر و رویش پاشید، زندگی را نوشید و زندگی را بویید، چنان به وجد آمد که دید می‌تواند تا ته دنیا بدود، می تواند بال بزند، می‌تواند پا روی خورشید بگذارد، می تواند .... او در آن یک روز آسمانخراشی بنا نکرد، زمینی را مالک نشد، مقامی را به دست نیاورد، اما ..... اما در همان یک روز دست بر پوست درختی کشید، روی چمن خوابید، کفش دوزدکی را تماشا کرد، سرش را بالا گرفت و ابرها را دید و به آنهایی که او را نمی‌شناختند، سلام کرد و برای آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد، او در همان یک روز آشتی کرد و خندید و سبک شد، لذت برد و سرشار شد و بخشید، عاشق شد و عبور کرد و تمام شد. او در همان یک روز زندگی کرد.